Crna Gora
Konačno u "plavom" spokoju
Pred odlazak Karađorđevića iz zemlje, sa aerodroma iz Nikšića, 1941. godine, relikvije su ostavljene u manastir Ostrog, u kojem se čuvaju sve do 1952. godine. Smatrajući sebe zakonitim nasljednikom dobara prethodne jugoslovenske države, i u potrazi za njima, poratne komunističke vlasti su 1952. godine uzele iz manastira Ostrog sve tri relikvije, i one su se u državnim trezorima nalazile sve do 1978. godine. Po svoj prilici, u tom intervalu nestao je i najveći, centralni plavi safir sa rize Bogorodice Filermske. Jedan crveni rubin nestao je ranije, prije 1932. godine, što se može ustanoviti prema fotografiji koja je upravo te godine napravljena u Beogradu.
Tadašnja Komisija za vjerska pitanja 1978. godine, uz odgovarajući akt, predaje ruku Jovana Krstitelja i Česticu Časnoga Krsta Cetinjskom manastiru, odnosno Crnogorsko-primorskoj mitropoliji, a ikonu Bogorodice Filermske ondašnjim Muzejima Cetinje, instituciji koja danas nosi ime Narodni muzej Crne Gore, i u kojoj je od prije izvjesnog vremena ona dostupna javnosti.
Od Jerusalima do Cetinja ikona je prešla dug put. Danas oni kojima je nekada pripadala, o ovoj relikviji govore sa dubokim poštovanjem i emocijama, svjesni da može pripadati jedino mjestu na koje je nepredvidljivi putevi istorije donesu. A donijeli su je na Cetinje, grad koji i sam predstavlja istorijsku riznicu. Danas ikona Bogorodice Filermske počiva u svojoj Plavoj kapeli, među posjetiocima koji žele da je vide i da osjete moć njene čudotvorne energije.
Dugo prekrivena velom imperijalnog ekskluziviteta, a jedno vrijeme i misterioznom sudbinom, ova ikona, sve do najnovijeg vremena, nije bila predmet velike naučne javnosti. Stoga je literatura on njoj relativno oskudna. Tek sada, nakon razrješenja misterije, i nakon izlaganja u Plavoj kapeli Narodnog muzeja Crne Gore, ona će nesumnjivo biti predmet povećane pažnje i interesovanja svih: i naučne javnosti, i vjernika i najšire publike.
|
